4. Auteurschap en datering van het Nieuwe Testament (4)

De eerste geschreven boeken in het Nieuwe Testament zijn de brieven die Paulus aan de kerken (die hij had opgericht) en aan sommige van zijn persoonlijk discipels heeft geadresseerd. De evangeliën geven ons details over Jezus zijn zending en onderwijs, maar de brieven van Paulus bevestigen de meest belangrijke evenementen die we over Jezus weten: Zijn geboorte en genealogie tot aan Zijn kruisiging en opstanding.

Paul heeft 13 epistels aan het Nieuwe Testament bijgedragen die door de geschiedenis van het Christendom heen onbetwist zijn geweest. Moderne – meer sceptische -  bijbelgeleerden hebben nieuwe aanvallen op Paulus gericht door te beweren dat sommige van de epistels misschien niet door hemzelf, maar door een vertrouwend persoon zijn geschreven.[1] Totaal onbetwist zijn en blijven, 1 Tessalonicenzen, Galaten, 1 en 2 Korinthiërs, Romeinen, Filippenzen en Filemon.

Een kort overzicht van de externe en interne bewijzen:

Externe bewijzen:

• Clemens van Rome getuige in ca. 95-97 AD: “dankzij afgunst, kreeg Paulus ook de beloning voor geduldig uithoudingsvermogen, nadat hij zeven keer in gevangenschap was gegooid, gedwongen was om te vluchten en was gestenigd. Na het prediken in zowel het oosten als het westen, heeft hij de illustere reputatie verdiend dankzij zijn geloof, de hele wereld rechtvaardigheid geleerd hebbende, en gekomen tot de uiterste limieten van het westen en een marteldood ondergaand onder de praefectus.” [2]
• Ignatius schreef aan de Romeinen in ca. 105-107 AD: “Ik mag misschien een offer voor God zijn. Ik zal niet zoals Petrus en Paulus, geboden aan jullie uitgeven. Zij waren apostelen was Jezus Christus, maar ik ben de minste (van de gelovige): zij waren vrij,”[3]
• Polycarpus in zijn brief aan de Filippenzen in ca. 115 AD: “Nog ik, nog iemand anders, kan komen tot hoogte van de wijsheid van de gezegende en verheerlijkte Paulus, Hij, die terwijl hij bij jullie was, accuraat en standvast het woord van waarheid onderwees in de aanwezigheid van degene die toen nog leefden. En als hij niet bij jullie was, schreef hij jullie een brief.”[4]

Interne bewijzen:

·         De openingsverzen in elke brief verwijzen naar Paulus als de auteur.

·         2 Petrus 3:15-17: “En acht de lankmoedigheid onzes Heeren voor zaligheid; gelijkerwijs ook onze geliefde broeder Paulus, naar de wijsheid, die hem gegeven is, ulieden geschreven heeft; Gelijk ook in alle zendbrieven, daarin van deze dingen sprekende; in welke sommige dingen zwaar zijn om te verstaan, die de ongeleerde en onvaste mensen verdraaien, gelijk ook de andere Schriften, tot hun eigen verderf. Gij dan, geliefden, zulks te voren wetende, wacht u, dat gij niet door de verleiding der gruwelijke mensen mede afgerukt wordt, en uitvalt van uw vastigheid.” Als Petrus de auteur van 2 Petrus was, zou deze brief voor 65 AD gedateerd moeten zijn. De meeste kritische bijbelgeleerden dateren 2 Peter in de vroege tweede eeuw en beschouwen dit als het laatste Nieuwe Testament boek dat is geschreven. Zij geloven dat een onbekende auteur Petrus zijn auteurschap heeft toegevoegd om zijn werk de autoriteit en traditie van een geëerde Christelijke leider te geven.[5]

Omdat we het bewijs onderzoeken dat de Bijbel, en speciaal de aanspraken over Jezus van Nazareth, historisch betrouwbaar en solide zijn,  concentreert onze discussie zich op de vier brieven die de feiten en bewijzen voor deze zaak aangeven. Deze zijn:

1 Tessalonicenzen: Paulus identificeert zichzelf als de auteur ( 1 Tessalonicenzen 1:1, Paulus met Silvanus, en Timothëus), deze brief schrijvende vanuit Korinte gedurende zijn tweede zendelingenreis. Zijn auteurschap is onbetwist. De combinatie van de wijde acceptatie dat de brief inderdaad van Paulus is, de inhoud van de brief zelf, en de datum van Paul zijn ontmoeting met Gallio in Korinte (Handelingen 18:3) tezamen, valideert een datum voor 1 Tessalonicenzen van 50-51 AD.[6]

Galaten: Galaten 1:1 identificeert Paulus als de onbetwiste auteur. De exacte datum van deze brief heeft onder de bijbelgeleerden grote verschillen van meningen gegeven, variërend van 49 AD tot het einde van zijn zendelingen reizen in ongeveer 59 AD. Galaten is hoogstwaarschijnlijk vanuit Antiochië geschreven op de vooravond van het Apostelconvent in Jeruzalem, welke gewoonlijk in 49 of 50 AD is gedateerd.[7]

1 Korinthiërs: Uitgebreid bewijs voor Jezus zijn leven en de opstanding komt van deze brief welke rotsvaste, vroeggedateerde, onbetwiste uitspraken doet over de verrijzenis welke we in latere hoofdstukken zullen bespreken. Het belang van deze brief kan niet genoeg worden benadrukt. Het is een van de onbetwiste documenten die door de apostel Paulus (1 Korinthiërs 1:1  samen met Sosthenes) is geschreven. Verblijvende in Efeze gedurende zijn derde zendelingenreis (53-56 AD), hoorde Paulus verstorend nieuws over de kerk in Korinte die hij een jaar of twee eerder had bezocht.  Paulus schreef meerdere brieven aan de kerk in Korinte.  Men denkt dat de eerste brief verloren is gegaan wat eigenlijk 1 Korinthiërs (geschreven in 54 of 55 AD) zijn tweede brief maakt.[8]

Romeinen: Romeinen werd geschreven door “Paul, een dienstknecht van Jezus Christus, een geroepen apostel, afgezonderd tot het Evangelie van God”  (Romeinen 1:1). Dankzij Handelingen leren we dat het was samengesteld tussen de tijd dat Gallio stadhouder van Achaje was (Handelingen 18:12,14 en 17) en de vervanging van Felix door Festus als procurator in Palestina (24:27). Dit plaatst Romeinen tussen 54-58 AD met een waarschijnlijke datum van 56 AD. [9]

Tijdslijn voor het schrijven van het Nieuwe Testament

Lees meer over: 5. Verloren boeken v/h Nieuwe Testament