Sodom en Gomorra

Het verhaal over Sodom en Gomorra heeft men lang als een legende beschouwd. Critici namen aan dat het werd geschreven om morele principes over te brengen. Door de hele Bijbel heen echter wordt de verwoesting van deze twee steden als een historisch gebeuren vermeld. Het Oude Testament noemt de vernietiging van Sodom diverse malen (Deuteronomium 29:23, Jesaja 13:19, Jeremia 49:18) en deze twee steden speelden een sleutelrol in de lessen van Jezus en de apostelen (Matthëus 10:15, 2 Peter 2:6, Judas 7). Wat heeft archeologie gevonden om het bestaan van deze steden te bevestigen?

In feite waren Sodom en Gomorra slechts twee van de vijf steden die in dit gebied dicht bij elkaar lagen. “En het geschiedde in de dagen van Amrafel, de koning van Sinear, van Arioch, de koning van Ellasar, van Kedor-Laomer, de koning van Elam, en van Tideal, den koning der volken; Dat zij krijg voerden met Bera, koning van Sodom, en met Birsa, koning van Gomorra, Sinab, koning van Adama, en Semeber, koning van Zeboim, en de koning van Bela, dat is Zoar. Deze allen voegden zich samen in het dal Siddim, dat is de Zoutzee” (Genesis 14:1-3). De “Zoutzee” is een andere naam voor de Dode Zee. Naar het oosten zijn er zes ravijnen, of rivierbeddingen, die uitvloeien in de Dode Zee.

Langs vijf van deze rivierbeddingen zijn oude steden opgegraven. De meest noordelijke plaats is Bab edh-Drha, welke door velen als het vroegere Sodom is geïdentificeerd. Bab edh-Dhra was bewoond gedurende het bronzen tijdperk (derde millennium BC). Bab edh-Dhra keek uit over de Dode Zee vanaf een hoogte van ongeveer 185 meter en was zonder enige twijfel uit verdedigingsoverwegingen op een bluf gebouwd. De plaats bestond uit een stad en een grote begraafplaats. In 1924 ontdekte de welbekende archeoloog Dr. William F. Albright deze plaats terwijl hij op zoek was naar Sodom en Gomorra. Hij ontdekte dat het vroeger een versterkte vestingstad moest zijn geweest. Alhoewel hij deze stad als een van de “steden der vlakte” identificeerde (Genesis 13:12), vond hij geen onomstotelijk bewijs om deze uitspraak te kunnen rechtvaardigen.

Nog meer opgravingen werden gedaan in 1965, 1967, 1973 en 1979.[1] Archeologen ontdekten een bijna 60 cm. dikke muur die de stad omcirkelde en ook een aantal huizen en een grote tempel. Buiten de stad werden enorme begraafplaatsen ontdekt en werden duizenden skeletten opgegraven. Dit bewijst dat de stad, gedurende het bronzen tijdperk (waarin Abraham leefde),  een grote bevolking had. Het meest intrigerende was het bewijs dat de stad blijkbaar door een enorme brand was verwoest. Het lag onder een tientallen centimeters dikke aslaag begraven. Een begraafplaats die slechts een kilometer buiten de stad lag bevatte verkoolde overblijfselen van daken, zuilen en stenen die door de intense hitte rood waren gekleurd.

Het is ook veelbetekenend dat slechts vijf steden in het Dode Zee gebied zijn gelokaliseerd en dat elk nabij een vloeiende waterbron gelegen was. Alle vijf dateren terug naar het bronzen tijdperk en er is geen bewijs van enige andere nederzetting in het gebied totdat de Romeinen meer dan 2000 jaar later arriveerden. De archeologische wereld is nog steeds verdeeld over de identificatie van de locatie van Sodom, Gomorra en andere plaatsen in de vlakte. Sommige onderzoekers beweren dat de bewijzen inderdaad suggereren dat dit de plaats is, maar dat dit niet onomstotelijk bewezen kan worden. [2] Anderen beweren dat dit wel degelijk de plaatsen van de steden zijn.[3] Kort geleden, in 1999, is dit laatste opnieuw door de Associates of Biblical Research erkent. [4]