De koningen van Israel en Juda

De bijbel geeft een gedetailleerd chronologisch overzicht van de geschiedenis van de koningen die koning Salomo opvolgden in het verdeelde koninkrijk: Israël (het noorden) en Juda (het zuiden). Kunnen we archeologische bevestigingen van hun namen buiten de Bijbel om vinden? Heersers uit de oudheid gebruikte monumenten zoals prisma’s, obelisken en gedenkstenen om hun heldendaden vast te leggen. Deze massieve documenten van steen en klei hebben de eeuwen als oudheidkundige overblijfselen overleefd. Ze geven waardevolle inzichten van hoe het leven gedurende de bijbeltijden was en bevestigen (en voegen vaak zelfs belangrijke informatie toe aan) Bijbelse gebeurtenissen. Het volgende overzicht geeft een opsomming van vondsten die de namen en regeerperioden van een aantal Bijbelse koningen en hun vijanden bevestigd:

• Zwarte Obelisk van Salmanasser III.   Vroeg in de negentiende eeuw legden archeologen, ten zuiden van Mosoel in Irak, een stenen monument bloot wat dateerde van de negende eeuw BC (rond 840 BC) en wat nu bekend is als de Zwarte Obelisk. Het van kalksteen gemaakte vierzijdige monument is gedecoreerd met vijf gegraveerde registers, die elk het hulde brengen aan Salmanasser afgebeelden. Elk register is aan vier kanten te lezen, een paneel voor elke zijde, waarbij elk paneel een bepaald huldevertoon en de huldebrengers afbeeld. Op het tweede register van boven wordt een huldevertoon afgeschilderd van de Israëlische koning Jehu (die regeerde van 841-814 BC). De centrale figuur op het eerste paneel van het register, waarschijnlijk Jehu zelf, buigt zijn voorhoofd naar de grond om mogelijkerwijs de voeten van de Assyrische vorst te kussen. Sommige suggereren dat deze figuur Jehu’s gezant is, maar als het Jehu zelf is dan is dit paneel het enige beschikbare afbeelding van een koning van het vroegere Israel.[1]  Het onderschrift bij deze afbeelding vermeldt: “Hulde van Iaua [Jehu], zoon van Omri. Zilver, goud, een gouden kom, een gouden beker, gouden kelken, kruiken met goud, tin, staven voor de koning, [en] speren, heb ik [Salmanasser] van hem ontvangen.”[2]

• Stele van Mesha.  Naast de naam van Koning David, worden ook Achab en zijn vader Omri op de bovengenoemde Moabietische Steen (ook wel de Stele van Mesha genoemd) aangetroffen. Mesha, de koning van Moab (2 Koningen 3:4), schrijft dat Omri, koning van Israël en zijn zoon Achab Moab hadden overwonnen omdat Chemosh, de god van het volk kwaad op zijn land was geweest. Mesha beweert echter dat hij goed was bevonden in de ogen van Chemosh, wat hem in staat stelde het eerst aan Israël verloren land weer terug te winnen. Zijn opstand tegen Israël en Achab’ zoon Joram is omschreven in de Bijbel (2 Koningen 3:5-27), maar het succes wat hij opeist gaat tegen de bijbelverhalen in.[3]
• Het prisma van Sennacherib of het prisma van Taylor.  De Bijbel rapporteert dat in het veertiende jaar van koning Hizkia (701 BC), de Assyrian koning Sennacherib (ofwel Sanherib, 705-681 BC) Judea inviel en marcheerde tegen Jeruzalem (2 Koningen 18:13) Terwijl de stad onder belegering lag, doodde de engel des doods 185.000 van zijn mannen en Sennacherib trok zich terug naar Assyrië (2 Koningen 19:35).  Thuisgekomen schreef hij zijn versie van de gebeurtenis op een hexagonale cilinder, welke in 1830 door J.E. Taylor werd ontdekt bij Kuyunjik (het oude Nineve). Sennacherib schepte op over het feit dat hij 46 ommuurde steden in Juda had veroverd. En wat Hizkia betrof schreef hij, “ Ik sloot hem zelf als een gekooide vogel in zijn koninklijke stad Jeruzalem op.”[4]  Alhoewel deze belegering van Jeruzalem een vastgesteld historisch feit is, is het interessant op te merken dat Sennacherib’s verslag niet vertelde hoe de belegering eindigde. Dit leidde historici tot de conclusie dat de belegering faalde omdat de Assyriërs nooit hun nederlagen in hun officiële verslagen vermeldden.