De bekering van Paulus de Apostel

De apostel Paulus die kerken door heel Azië en Europa stichtte, wiens missiereizen vele pagina’s in het boek van Handelingen vullen en die grote delen van het Nieuwe Testament schreef, was in eerste instantie een fanatieke Christen moordenaar.

Paulus, die eerst bekend was als Saulus van Tarsus, wordt in het Nieuwe Testament geïntroduceerd tijdens het stenigen van Stefanus (Handelingen 8:1), een van de zeven Hellenistische diakenen, rond het jaar 34 AD, slechts ongeveer twaalf maanden na de opstanding.

“En Saulus verwoestte de Gemeente, gaande in de huizen; en trekkende mannen en vrouwen, leverde hen over in de gevangenis” (Handelingen 8:3). In een poging om de agressieve Joodse vervolging van de jonge Christelijke beweging uit te breiden reisde Saulus naar Damascus. Hij had zelfs aanbevelingsbrieven van de hogepriester bij zich, die hem moesten helpen om meer Christenen op te pakken. Echter, op weg naar de stad ontmoette hij de opgestane Jezus. Een paar dagen later werd hij gedoopt en gevuld met de Heilige Geest (Handelingen 9). Paulus omschrijft zijn dramatische bekering in zijn eigen woorden in de brieven aan de kerken in Korinte (1 Korinthiërs 15:9-10, Galatië (Galaten 1:12-23) en Filippi (Filippenzen 3:6-7).

In het begin was de jonge kerk begrijpelijkerwijze zeer achterdochtig over de bekering van Paulus. Zelfs de apostelen waren terughoudend om hem te ontmoeten toen hij, voor de eerste keer na zijn bekering, naar Jeruzalem terugkeerde: “Daarna kwam ik na drie jaren weder te Jeruzalem om Petrus te bezoeken, en ik bleef bij hem vijftien dagen. En zag geen ander van de apostelen, dan Jakobus, den broeder des Heeren.” (Galaten 1:18-19 nadruk toegevoegd). In deze dagen, nog kort na de opstanding, verbleven de apostelen nog in het gebied rondom Jeruzalem en waren ze er blijkbaar nog niet van overtuigd dat Paulus’ bekering ook echt was. Pas jaren later voelden alle apostelen zich comfortabel met Paulus als een Christelijke kameraad en apostel. Dit is misschien ook wel de voornaamste reden dat Paulus zijn bediening voornamelijk op niet-joodse gebieden concentreerde, zo ver weg als maar enigszins mogelijk was van zijn oorspronkelijke antichristelijke, Farizeese achtergrond.

Zoals we eerder hebben besproken bracht Saulus/Paulus de rest van zijn leven door met het aanmoedigen van jonge Christenen en het stichtten van kerken, tot zijn martelaarsdood in Rome rond het jaar 66/67 AD. [1]

Een dramatische bekering zoals die van Paulus is niet noodzakelijkerwijs uniek. Critici en sceptici zullen beweren dat in de geschiedenis verschillende gevallen van mensen die van het ene naar het andere geloofssysteem bekeren gedocumenteerd zijn. Hetgeen wat Paulus zijn bekering zo’n sterk bewijs laat zijn, is de oorzaak. Mensen bekeren over het algemeen tot een bepaald geloof omdat ze door anderen worden overtuigd. Het is op deze wijze dat Christenen vandaag proberen niet-christenen te bereiken en vervolgens het evangelie van Jezus te verkondigen. In de bekering van Paulus tot het Christendom echter speelden andere Christenen geen rol. Het was volledig gebaseerd op zijn persoonlijke ontmoeting met Jezus. Vandaag kunnen we misschien geloven dat Jezus uit de dood is opgestaan gebaseerd op secundair bewijs, vertrouwend op de getuigenis van de discipelen en Paulus die de opgestane Jezus zagen, maar voor Paulus kwam zijn ervaring van een vrij onverwachte primaire bron: Jezus verscheen persoonlijk aan hem. Zijn bekering was niet op de getuigenis van iemand anders gebaseerd.[2]

[1] Voor een meer uitgebreid overzicht van de reizen van Paulus en zijn brievenm zie hoofdstuk 16.

[2] Gary R. Habermas , Michael R. Licona, The Case for the Resurrection of Jesus (2004), pagina’s 64-65.

5. Is Jezus echt opgestaan? (9)

☼ Bewijsstuk #10: De bekering van Saulus naar Paulus