Gedurende de laatste tien jaren zijn de kosmologie en de astronomie in toenemende mate vriendelijker geworden ten opzicht van het Scheppingsmodel. Nader bestuderen van de Big Bang en een beter begrip over de noodzakelijke voorwaarden voor leven op een planeet laten meer en meer de hand van een Schepper zien. Dit maakt het steeds minder aannemelijk dat dit alles zomaar “per ongeluk” is gebeurd. In dit hoofdstuk zullen we de mogelijkheid naar een eventuele oorzaak van de Big Bang en de verbazingwekkende “instelling” van het heelal verder onderzoeken.  

De wetenschappelijke gemeenschap claimt dat 15-20 miljard jaar geleden, een moeilijk te definiëren evenement, de Big Bang, het begin was van alle tijd en ruimte (lengte, breedte, hoogte). Deze Big Bang leidde tot het ontstaan van het heelal.  In de loop der jaren is dit model verfijnd om te kunnen verklaren hoe sterren en sterrenstelsels, ons eigen Melkweg stelsel, ons zonnestelsel en onze eigen planeet, de aarde, zijn gevormd.

Het intrigeert me echter om te zien hoe weinig aandacht is geschonken aan de vraag: hoe de Big Bang kon gebeuren? Wat heeft het veroorzaakt? Er bestond immers niets voor de Big Bang, geen tijd/ruimte, geen heelal, geen energie en geen materie. Dan boem, na de ‘knal’ zijn ineens alle energie en materie aanwezig die nodig zijn om ons heelal te ontwikkelen. Hoe kan dat?

Wanneer we aannemen dat dit zou zijn gebeurt onafhankelijk van een “externe” kracht, zoals een Schepper, dan zijn we meteen in conflict met een van de best bewezen en beproefde wetten van de natuur: de wet van behoud van energie (of materie), technisch beter bekent als de eerste wet van de thermodynamica. Dit principe stelt vast dat:

“In een gesloten systeem, gedurende elke transformatie, zal de netto toename of afname van energie nul blijven”.

Dit betekent dat energie (materie) niet kan worden geschapen of vernietigd en het netto effect van elke energie transformatie nul is. Eenvoudig gezegd: zonder externe invloeden kan geen enkele reactie of transformatie plaatsvinden die nieuwe energie genereert, of verliest.

Als je bijvoorbeeld in een auto rijdt, zal alle energie van de verbranding van benzine worden omgezet in mechanische energie (rijden van de auto) en warmte (uitlaatgassen). Maar het totaal van de mechanische energie en de warmte die worden geproduceerd zullen precies gelijk zijn aan het totaal van de energie die werd geproduceerd tijdens het verbranden van de benzine/zuurstof. Per saldo is geen energie gecreëerd of verloren gegaan.

Hetzelfde geldt voor de Big Bang. De “explosie” kan niet zomaar zijn gebeurd, omdat de energie die daaruit is vrijgekomen (en zelfs nu nog het heelal verder laat uitzetten) moet ergens vandaan gekomen zijn. De ENIGE energie bron die dit mogelijk kan maken moet dus van buiten ons heelal komen, met andere woorden een Schepper.  Evolutie heeft geen verklaring voor deze aanvankelijke energie, een dilemma dat ook wel word omschreven als het oorzaak en gevolg probleem. Er is simpelweg geen andere verklaring – of men zou dogmatisch alle materie als eeuwig bestaand moeten verklaren!

Dr. William Lane Craig heeft dit oorzaak en gevolg probleem samengevat in wat men noemt het Kalam cosmological argument.[1]  Het Kalam argument gaat als volgt:

1. Wat begint te bestaand heeft een oorzaak.
2. Het heelal begon te bestaan.
3. Daarom heeft het heelal een oorzaak (die oorzaak is een Schepper).

Atheïsten zullen onmiddellijk reageren dat dit argument ongeldig is, want zelfs de Schepper heeft een oorzaak nodig (iets moet de Schepper hebben geschapen). Maar het Kalam argument beweert niet dat alles dat bestaat een oorzaak moet hebben, slechts alles wat BEGINT te bestaan. God, de Schepper heeft altijd al bestaan. Hij heeft daarom geen oorzaak nodig. Hij is de “onveroorzaakte oorzaak.” Met het concept van tijd en met het uitzetten van het heelal kan eenvoudig bewezen worden dat het heelal “begon te bestaan.” Zodoende moet het heelal veroorzaakt zijn door een oorzaak, een Schepper.

Dit principe (wet) in van toepassing op alle dingen in onze kosmos. In de wetenschappelijke samenleving is er geen enkel verschil van mening over deze wet. De enige uitzondering op deze wet zou de Big Bang zijn. Maar dan nog, hoe kan iets komen van niets?

De wetenschap heeft hier geen verklaring voor; zelfs de meest hoogbegaafde denkers staan voor een raadsel. Eerlijke wetenschappers zijn gedwongen om toe te geven dat de Big Bang een overtuigend bewijs is voor het bestaan van een Schepper. Steven Hawking, waarschijnlijk de allerberoemdste wetenschapper van onze tijd, deed deze verbazingwekkende uitspraak gedurende een PBS televisie programma uit 1997, Universe: