3. Hindoeïsme en het Christendom (4)

Conclusies vanuit een apologetisch perspectief

Het Hindoeïsme is - in vergelijking met het Christendom – niet een in de geschiedenis gewortelde religie. Haar geschriften en doctrines zijn filosofisch en spiritueel van aard en geven geen basis voor bevestigingen vanuit archeologie of andere bronnen. Hindoeïsme heeft zich gedurende duizenden jaren als de manier van leven en de cultuur in India ontwikkeld. Het is niet duidelijk of de leerstellingen de ontwikkeling van de cultuur beheersten of dat dit andersom het geval was. Hoe dan ook, er is geen grondlegger of een geloofsbelijdenis die zich historisch kan laten verifiëren.

Haar allerbelangrijkste geschriften, de Veda’s, werden tussen 1500 en 800 BC geschreven. En alhoewel ze door een ontwikkelend priesterschap, de Brahman kaste, werden geschreven, is er geen auteurschap bekend. De Veda’s zijn zowel door mondelinge als door schriftelijke overdracht bewaard gebleven, maar er zijn nagenoeg geen oudheidkundige manuscripten. Omdat deze boeken geen historische gebeurtenissen beschrijven of feiten vastleggen, is het tegelijkertijd ook zo dat het voor de volgelingen weinig uitmaakt hoe accuraat de teksten zelf zijn. [1]

In deze pantheïstische religie neemt men aan dat Brahman, het “allerhoogste wezen” in alles om ons heen aanwezig is. Het is niet helemaal duidelijk of alle Hindoes geloven in een eeuwig bestaand universum, alhoewel de aanspraak die men maakt over een eeuwige ziel voor de mens, daarop lijkt te wijzen. De wetenschap heeft onbetwistbaar bewezen dat het heelal niet eeuwig heeft bestaan, maar is begonnen (wat wetenschappelijk als de Oerknal – Big Bang bekend staat) en daarom ook zal eindigen. Daarom zijn alle wetenschappelijke data in tegenspraak met het geloof over een eeuwig bestaand heelal voor de mens en het pantheïstische concept van Brahman.

De Hindoe doctrines over reïncarnatie zijn intrigerend en, voor velen, een aantrekkelijk model voor het eeuwige leven. Er is echter geen enkel overtuigend bewijs dat iemand die ooit heeft geleefd een reïncarnatie van een vroeger leven heeft meegemaakt. Het brengt ook belangrijke vragen naar voren zoals: Waar kwamen de zielen vandaan en hoe worden meer zielen ‘geschapen’ nu de menselijke bevolking blijft groeien?

Een ander probleem met reïncarnatie is een klaarblijkelijke ingebouwde tegenstrijdigheid. Het idee achter de reïncarnatie is dat gedurende een aantal cycli van dood- en wedergeboorte de ziel geleidelijk aan verbeterd en wijzer en zuiverder wordt, wat uiteindelijk tot moksha, de eenwording met Brahman zal leiden. In deze staat van eenheid is al het slechte overwonnen en is alles “goed”. Het Hindoeïsme onderwijst echter ook dat alle zielen oorspronkelijk bij Brahman vandaan zijn gekomen. Hoe kan het mogelijk zijn dat de ziel toen deze Brahman verliet en zijn kringloop van verbeteringen startte, het deze verbeteringen nodig had? Als een onderdeel van Brahman was deze ziel immers zuiver en perfect, dus hoe kan deze dan imperfect zijn toen Brahman werd verlaten? Dit kan immers alleen uitgelegd worden doordat de ziel reeds kwaad had gedaan terwijl deze nog met Brahman verenigd was, maar dat zou in tegenstrijd met de natuur van Brahman zijn.

Op vele manieren verbijstert het Hindoeïsme het logische denken met haar eigen tegenspraken en haar klaarblijkelijke oorsprong in een heidens bijgeloof.

Spring naar: 4. Boeddisme