6. Christendom en de andere geloven

Tot nu toe hebben we de verschillen tussen de drie belangrijkste stromingen binnen het Christendom en de grondbeginselen van de andere drie grootste wereldreligies (Islam, Hindoeïsme en Boeddhisme) onderzocht. Het is duidelijk dat ons onderzoek beknopt en ver van compleet is, maar dat zelfs deze beperkte analyse een aantal gebieden heeft geïdentificeerd wat het Christendom uniek maakt ten opzichte van de andere wereldbeschouwingen. Deze unieke gebieden maken, naar mijn persoonlijke mening, het Christendom niet zo maar een andere keus, maar de enige keus.  

Het bestuderen van de Christelijke Bijbel is alsof men geschiedenis bestudeert. Het strekt zich uit vanaf het ontstaan van het heelal naar de oudheidkundige tijden zoals deze in Genesis worden omschreven. Andere boeken van het Oude Testament beschrijven de geboorte, de opkomst en de glorietijd van het Joodse volk tot aan het verval van de koninkrijken van Israël en Juda. De evangeliën in het Nieuwe Testament geven de geboorte en de evangeliebediening van Jezus van Nazaret en Zijn dood en opstanding weer. Zoals we dit in het boek van Handelingen kunnen lezen, groeide het Christelijke geloof vanaf de geboorte van de kerk naar een wereldreligie die zich uitbreidde tot de uithoeken van het machtige Romeinse Rijk. Als we Genesis overslaan en bij Mozes beginnen te tellen, dan beslaat de Bijbel een periode van 1500 jaren die kunnen worden geverifieerd en vergeleken met niet-Bijbelse historische geschriften. Dit was ook de periode waarin de schrijvers van deze boeken leefden. Ze schreven hun eigen geschiedenis op terwijl het gebeurde. Alleen het Christelijke geloof kan aanspraak maken op zo’n uitgebreide historische fundatie.

Het Hindoeïsme maakt geen historische aanspraken.  Het schijnt zich te hebben ontwikkeld op de golven van de diverse culturen van de mensen in India, waarbij het regelmatig werd beïnvloed door invasies van andere volkeren.

Siddhartha Gautama (Heer Boeddha) was zonder enige twijfel een historisch persoon. Noch hij, noch zijn volgelingen lijken echter om hun wereld te geven. Boeddha’s onderwijzingen over lijden en de hulpmiddelen hiertegen zijn in een zekere zin tijdloos maar laten ook een complete ontkoppeling van de wereld zien.

De profeet Mohammed leefde van 570 tot 632 AD. Zijn leven had een grote geschiedkundige invloed. De Koran geeft echter alleen Mohammed’s openbaringen weer en vertelt weinig over zijn leven. Deze openbaringen lijken niet op de verhalen zoals we die in de Bijbel vinden. De teksten in de Koran zijn meer spiritueel en filosofisch dan geschiedkundig. Gedurende sommige situaties is de achtergrond duidelijk, speciaal wanneer het personen betreft die vanuit de Bijbel bekend zijn. Er worden echter geen plaatsen, datums, namen van heersers, gewoontes, handelsroutes enz. genoemd zoals de Bijbel dit doet. Daar komt nog bij dat de openbaringen van Mohammed in 610 AD begonnen. Hij ontving de overgrote meerderheid van de tekst voor de Koran voordat de Hegira in 622 AD plaatsvond. Mohammed stierf 10 jaar later daardan kan de Koran (op zijn hoogst) slechts een periode van 22 jaar beslaan. Dit is slechts een zeer beperkte period als we dit met de schrijvers van de Bijbel vergelijken, die een periode van 1500 jaar bestrijken.

Toen Hij door Pilatus werd gevraagd of Hij de koning van de Joden was, antwoordde Jezus: “Mijn Koninkrijk is niet van deze wereld. Indien Mijn Koninkrijk van deze wereld ware, zo zouden Mijn dienaren gestreden hebben, opdat ik den Joden niet ware overgeleverd; maar nu is Mijn Koninkrijk niet van hier” (Johannes 18:36). Door heel het evangelie heen kunnen we lezen hoe Jezus de wereld op zijn kop zette door wat hij deed en zei. De ‘zaligsprekingen’ (Matthëus 5:3-10) vertellen ons wie Zijn mensen zijn: de armen van geest, degenen die rouwen, de zachtmoedigen, degenen die honger en dorst naar rechtvaardigheid hebben, de barmhartigen, degenen die zuiver van hart zijn, de vredestichters en degenen die worden vervolgd. Zij worden gezegend in het koninkrijk van Christus, het koninkrijk van God. Niet in onze wereld. In onze wereld worden deze mensen als de verliezers gezien. Zij zijn degenen die aan het kortste einde trekken. Zij krijgen de slechte zaken. In de ogen van Jezus, in de economie van God, zijn zij de winnaars, want dit zijn de mensen die Jezus wil bereiken.

Het is hierdoor dat de Joden de Messias misten. Zoals we hebben gezien verwachtten de Joden de Messias. Zij waren er klaar voor. Zij kenden de profetieën van het Oude Testament en verwachtten hun Verlosser, maar ze waren op de wereld ingesteld. Ze wilden van de Romeinse onderdrukking worden verlost en weer opnieuw Israël en Judea als onafhankelijke machtige staten oprichten. Daarom verwierpen zij de onderwijzingen van Jezus en ook Zijn Koninkrijk en wezen ze Hem af.

In de Oosterse religies zien we overeenkomstig onderricht door de Boeddha en bijvoorbeeld door de welbekende Hindoe, Mohandas K. Ghandi. Net zoals Jezus waren ze niet geïnteresseerd wat de wereld hen aan macht en rijkdom had te bieden. Echter, zij preekten niet over het Koninkrijk van God; ze geloofden eigenlijk niet in God, maar zochten eerder naar een diepere betekenis in hun spirituele dan in hun materialistische wereld.

Islam’s Mohammed onderwees over spirituele en morele waarden omdat hij het immorele gedrag van zijn tijdgenoten probeerde aan de kaak te stellen en te corrigeren. Maar op de eerste plaats was hij een succesvolle zakenman en een genadeloze krijgsheer. Zijn economische rijkdom en positie (door zijn huwelijk met een rijke weduwe) hielpen hem om volgelingen te krijgen. Zijn leger werd in eerste instantie bijna vernietigd, maar hij verkreeg uiteindelijk de bovenhand en versloeg de legers van Mekka en nam de stad in beslag. Daarna breidde hij zijn militaire controle over het merendeel van Arabie uit. Totaal verschillend met Jezus stelde zijn wereldse succes Mohammed in staat om zijn religie te stichten. Als Mohammed als militaire leider geen succes had gehad zouden we nu zeer waarschijnlijk Islam niet hebben besproken!

 

Jezus was niet verward over zijn eigen identiteit; Hij verklaarde onbeschaamd God te zijn.[1] Maar Hij ondersteunde dit door feiten. Jezus verrichte vele wonderen; 35 staan in de evangeliën vermeldt waaronder diverse natuurwonderen. Een van de meest indrukwekkende wonderen was de wonderbare broodvermenigvuldiging en hiervan wordt door alle vier de evangeliën betuigd.[2] Ook vervulde Jezus met een opmerkelijke nauwkeurigheid elk van de honderden profetieën die in het Oude Testament over de Messias worden gevonden en die, op een paar na, allemaal buiten zijn controle en zeker ver buiten de statische mogelijkheid dat dit per ongeluk zou gebeuren, lagen.[3]

Toen het ernaar uit zag dat Jezus was verslagen en dat het kwaad had gewonnen door het kruisigen en het doden van de Messias onthulde God het grootste wonder ooit: De opstanding van Jezus.[4] Het grootste moment van overwinning voor ‘het kwaad’ bleek later juist het moment van een totale nederlaag te zijn. Met Zijn bloed, door middel van de kruisiging,  kocht Jezus de verlossing voor de mens. Door Zijn opstanding verklaarde Hij op de meest glorieuze manier die we ooit hebben gezien en zonder dat de dood daar houvast aan had, dat Hij de Zoon van God was.

Het Hindoeïsme heeft geen grondlegger en om die reden zijn er geen aanspraken over goddelijkheid. Ghandi was een nederige man met integriteit en met een grote zorg voor andere mensen. Hij heeft echter nooit beweerd God te zijn. Siddhartha Gautama (Boeddha) maakte geen aanspraak om God te zijn en ook waren er geen serieuze beweringen dat hij gedurende zijn leven wonderen had verricht of dat er sprake van een opstanding geweest zou zijn “De originele geschriften van Boeddha delen niet zoiets als een opstanding aan hem toe, het is in feite zo dat in de vroegste documenten over zijn dood, de zogenaamde Mahaparinibbana Sutta, we kunnen lezen dat toen Boeddha overleed het was ‘met een volslagen overlijden waarin helemaal niets achterblijft’”.[5]

De profeet Mohammed beweerde heel duidelijk enkel een profeet van Allah te zijn.  Mohammed vervulde ook geen profetieën en er is zelfs niet geen enkel geloofwaardig verhaal dat hij een wonder verrichtte. Vele Moslims protesteren dat de geschriften van de Koran het allergrootste wonder is. Anderen redetwisten over sommige wonderlijke verhalen van Mohammed welke diep in de traditie zijn geworteld, maar die niet door geschiedenis of door betrouwbare geschriften worden ondersteund. Maar wanneer dit bewijs voor Mohammed’s goddelijke inspiratie zou zijn, zien deze beweringen er in vergelijking met de wonderen en profetieën die door Jezus werden vervuld, slechts schamel uit. Mohammed overleed op 8 Juni 632 AD op de leeftijd van 61 jaar in Medina waar zijn graf jaarlijks door duizenden getrouwe Moslims wordt bezocht. [6] Latere legenden beweren dat hij niet overleed, maar in Jeruzalem (op de plaats van de hedendaagse Rotskoepel)  naar de hemel is opgestegen. Er is echter geen geloofwaardig bewijs voor deze aanspraak gepresenteerd. Wat ook Mohammed zijn uiteindelijke bestemming is geweest, niemand heeft ooit beweerd dat hij uit de dood is opgestaan.

Christus alleen maakte er aanspraak op om God te zijn. Alleen Christus gaf ons bewijs om Zijn aanspraak hierop te bewijzen!

 

We hebben gezien dat het Christendom niet alleen is gegrondvest in geschiedenis, maar dat de Bijbel ook een historisch betrouwbaar boek is. De geschriften uit de Bijbel zijn geen algemene, niet specifieke verhalen. Ze zijn rijk in details over tijd, plaatsen en mensen. Ze noemen steden en landen, bergen en oceanen, rivieren en valleien, gewoonten en idolen, heersers en families. We kunnen de historische documenten traceren. Talrijke bevestigingen komen door middel van archeologische ontdekkingen, het ontdekken van gebouwen, kunstwerken en opschriften. [7]Vragen die door twijfelaars en niet-gelovigen worden gesteld zijn niet over de historische achtergrond van het Christendom en haar oudheidkundige wortels in het Judaïsme. Deze vragen schijnen altijd te gaan over details zoals een naam of een datum. Ze proberen om een speciaal gedeelte van een verhaal te kunnen bevestigen of te ontkennen. Zoals we hebben kunnen zien  (alhoewel we nooit door middel van archeologie kunnen bewijzen dat alles precies zo is gebeurd als dit is omschreven) is nog nooit een persoon in staat geweest om zelfs maar een verhaal uit de Bijbel te weerleggen.

Vergelijk dit eens met de ‘heilige’ boeken van de andere religies. De Vedas en Tripitaka zijn verzamelingen van onderwijzingen en wijsheden, totaal generisch van aard en beiden staan geen historische bevestigingen toe of hebben deze zelfs nodig. De Koran omvat enige historische achtergrond, maar is niet eens als een historische document bij Moslimse apologetische geleerden gepresenteerd.

Strikvraag: Hoeveel boeken heeft Jezus geschreven? Het antwoord is geen. Jezus schreef geen enkel boek of brief van de Bijbel. Van alle 66 boeken van het Oude en het Nieuwe testament schreef Jezus er niet een. Hij is het indirecte onderwerp van het hele Oude Testament, omdat de profetieën Zijn komst voorbereiden, zo is Hij ook de hoofdpersoon in het Nieuwe Testament omdat de evangeliën Zijn leven en Zijn onderwijzingen weergeven. De resterende tekst van de Bijbel dringt haar lezers erop aan om Zijn voorbeeld te volgen en Zijn onderwijzingen te gehoorzamen. Toch heeft hij niet een van deze boeken zelf geschreven. Is het niet verbazingwekkend dat het Nieuwe Testament door negen verschillende schrijvers is geschreven? Deze negen mannen, die op een enkeling na allemaal getuige van de opstanding waren geweest, schreven hun boeken niet terwijl ze een kamer deelden waardoor ze hun verhalen op elkaar konden afstemmen. Sommige hebben misschien toegang tot het materiaal van de anderen gehad, maar de meeste schreven hun verhalen onafhankelijk van de anderen. Ze schreven vanaf verschillende locaties en gedurende verschillende tijden, maar ze vertelden één verhaal, ze gaven een consequente getuigenis aan de goddelijkheid van Christus en zij preekten een plan van verlossing.

Islam beweert dat de Koran niet alleen God’s woord is, maar ook de laatste openbaring aan de mensheid. Het komt van de “moeder van alle boeken” (Surah 43:2-4). Moslims houden vol dat de Koran de exacte woord voor woord gekopieerde laatste openbaring van God is, die op de oorspronkelijke tabletten die altijd al in de hemel hebben bestaan, is gegrondvest.  Ze geloven dat de Koran een identieke kopie van het eeuwige hemelse boek is, zelfs voor wat betreft de schrijftekens, titels en de verdelingen van de hoofdstukken. Ze beweren dat de profeet Mohammed de Koran heeft “gesproken”.  Hij was de enige schrijver (of het medium waardoor Allah communiceerde). Deze aanspraken kunnen noch worden bewezen, noch worden ontkent en hun autoriteit wordt alleen aan de Koran zelf ontleent.

Het is niet bekend wie de schrijvers van de Hindoeïstische Vedas waren. De Boeddhistische Tripitaka wordt beweerd door Boeddha zelf geschreven te zijn en/of later door Boeddhistische monniken is bijgewerkt.

De Bijbel maakt er telkens weer aanspraak op dat dit “Het Woord van God” is. Dit is niet noodzakelijkerwijs een unieke bewering; andere boeken maken dezelfde aanspraken. Alleen de Bijbel ondersteunt deze aanspraken met feitelijke en objectieve bewijzen. We hebben uitgebreid deze bewijzen, inclusief wetenschappelijke ontdekkingen, vervulde profetieën, eenheid, veranderde levens, enz.  in de voorafgaande hoofdstukken besproken.[8]

Noch het Hindoeïsme, noch het Boeddhisme maken aanspraak op het feit dat hun geschriften goddelijk zijn ingegeven.

Hoe zit het met de Koran? Deze beweerd ook duidelijk het “Woord van God” te zijn. De Koran beweert dit zelfs in nog duidelijkere termen dan de Bijbel, omdat men eraan vasthoudt dat dit de actuele woorden van Allah zijn die door de engel Gabriel aan Mohammed zijn gegeven. Kan het deze aanspraak ondersteunen? De Moslims zelf geloven dat het “zichzelf bewijzende wonder” de eenheid en de schrijfstijl van de Koran zelf is. De Iranese Islamitische geleerde Sayyid Hossein Nasr schreef: “Vele mensen, speciaal niet-Moslimse mensen, die de Koran voor de eerste keer lezen, worden geraakt door haar blijkbaar onsamenhangende teksten……het zijn noch hoge mystieke teksten, noch een handleiding voor de logica van Aristoteles, alhoewel het zowel mystiek als logica bevat……. De Koran bevat een kwaliteit die moeilijk in een moderne taal is uit te drukken. Men kan zelfs van goddelijke toverkunst spreken.” [9]

Sommige Moslims beweren ook dat de Koran een wonder is omdat Mohammed zelf analfabetisch was.  Iemand die niet geschoold en analfabetisch was, maar toch de Koran kon “spreken” kan alleen maar door goddelijke krachten overweldigd geweest zijn. Het is echter heel erg onwaarschijnlijk dat Mohammed inderdaad een analfabeet was. In zijn tijd was het niet moeilijk om behendigheid in schrijven aan te leren en gezien zijn economische positie en ervaring is het meer dan waarschijnlijk dat hij zowel kon lezen als schrijven. Zelfs als hij een analfabeet geweest zou zijn moet hij toegang tot schriftgeleerden hebben gehad om hem hierbij de assisteren.

Daarom is het bewijs voor goddelijke ingeving voor de Koran gelimiteerd tot het “wonder van de Koran” zelf, wat niet echt overtuigend en een schrale vergelijking is met de bewijzen voor de autoriteit van de Bijbel.

Het Christendom heeft geen losse einden. Het plan van verlossing[10] completeert een gehele cirkel. God is heilig en onze zonden scheidden ons van Hem. God Zijn rechtvaardigheid eist dat er een prijs moet worden betaald, de prijs van dood door het vloeien van bloed. God Zijn genade staat een plaatsvervanger toe die de prijs voor ons kan betalen. God’s liefde stuurde Jezus, Zijn Zoon, naar de aarde om deze prijs met Zijn bloed voor ons te betalen. Door Jezus’ betaling voor onze zonden te accepteren kunnen we gedurende ons leven weer met God worden verzoend alsmede na onze dood wanneer deze verzoening volledig wordt gerealiseerd.

Het plan van verlossing is waar het allemaal in de Bijbel over gaat. Het werd in de vroege geschiedenis van de mens ontsluierd en ontvouwen. Het laat geen open einden. Als we het geschenk van Jezus door geloof accepteren kunnen we zeker van onze redding zijn. Als we dit niet doen kunnen we van onze verdoemenis zeker zijn. Zo eenvoudig is het.

Andere religies bieden niet zo’n gelijkwaardig totaal plan.

Het Hindoeïsme beweert dat iemand alleen maar hoeft te “verbeteren” door middel van een aantal kringlopen van reïncarnatie.  En toch zal de gelovige nooit met enige zekerheid weten hoe succesvol hij of zij is geweest om dit doel te bereiken. Iemand op zijn sterfbad kan nooit weten of de geest Moksha heeft bereikt of dat er nog een andere kringloop van wedergeboorte, leven en dood is gevraagd.

De situatie met het Boeddhisme is hetzelfde. Wanneer is iemand echt vrij van het lijden? Hoe kan je dat meten en hoe kan je dat weten?  Je sterft en wat dan? Verdwijn je in Nirvana of wordt je wedergeboren als een menselijk wezen of als een of ander organisme. Zoals dit ook het geval met het Hindoeïsme is, lijkt het erop dat vele vragen ontbeantwoord zullen blijven.

De Moslims geloven dat na de dood hij of zij de beoordeling van Allah zullen ondergaan. De gelovige zal worden beoordeeld naar het feit of ze een gehoorzame en onderworpen Moslim zijn geweest en naar hun goede en slechte daden. “Dan zullen zij slagen, wier schalen zwaar zijn. Doch zij, wier werken licht zijn - dit zijn degenen die hun ziel benadeelden - zullen in de hel vertoeven” (Surah 23:102-3). [11] Wanneer zijn er echter meer goede dan slechte werken? Hoe werkt deze economie of weegschaal? Wanneer bereik je een punt in je leven dat je kan sterven met de zekerheid dat je de hemel zal ingaan? De Moslim zal het antwoord op deze vraag altijd met onzekerheid tegemoet zien. De Koran laat doorschemeren dat de gelovige zeker kan zijn van zijn of haar eeuwige bestemming, maar er is geen garantie. Mohammed zelf was onzeker over zijn eigen redding. Daarom zullen Moslims krachtig streven om het paradijs te bereiken, maar ze leven constant met de angst dat Allah hun arrogantie zal beoordelen en ze naar de hel zal sturen. [12]  Alleen Moslims die in een Jihad worden gedood hebben de zekerheid om de hemel in te gaan.[13]

Wat moet een Christen doen om voor haar of zijn zonden te betalen en om redding te verdienen? Het antwoord is dat we niets hoeven te doen. Onze redding is een geschenk van God. In Johannes 3:16-18 leert Jezus ons: “Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe. Want God heeft Zijn Zoon niet gezonden in de wereld, opdat Hij de wereld veroordelen zou, maar opdat de wereld door Hem zou behouden worden. Die in Hem gelooft, wordt niet veroordeeld, maar die niet gelooft, is alrede veroordeeld, dewijl hij niet heeft geloofd in den Naam des eniggeboren Zoons van God.” Onze redding is zeker niet op onze verdienstelijkheid gebaseerd, maar helemaal op de gratie van God. “Want de rechtvaardigheid Gods wordt in hetzelve geopenbaard uit geloof tot geloof; gelijk geschreven is: Maar de rechtvaardige zal uit het geloof leven.” (Romeinen 1:17). De straf voor zonde; dood door het vloeien van bloed,  is al door Jezus betaald voor alle zonden in het verleden, het heden en in de toekomst. Dat is waarom Zijn laatste woorden aan het kruis waren: “Het is volbracht”  (Johannes 19:30), het betekende dat de schuld was betaald, volledig betaald en dat er geen uitstaande balans meer is. De enige actie die er voor ons is overgebleven, is om Zijn geschenk van redding te accepteren.

Het Christelijke leerstelling over onze verlossing van zonde lijkt te mooi om waar te zijn. Het lijkt heel erg onlogisch. Hoe kunnen we het meest belangrijk ding in dit leven, een kaartje naar de hemel, voor niets krijgen? Niets in dit leven is gratis en wanneer iets voor niets wordt aangeboden is er meestal een valstrik. Dus wat is de valstrik? Er is geen valstrik, het is gratis voor ons, maar het kwam met een kostbare prijs voor God. Hijzelf heeft de prijs voor onze zonden moeten betalen door zijn enige Zoon voor ons op te offeren. We kunnen ons niet eens voorstellen hoe groot dit offer geweest moet zijn. Misschien dat een ouder zich kan voorstellen hoe het moet voelen om een van hun kinderen op te offeren. Dus, de redding was verzekerd, niet door menselijke prestatie, maar door een goddelijke volbrenging.

Alle wereldreligies beloven een of ander pad naar vrijheid of redding. Interessant genoeg zijn al deze plannen gebaseerd op iets wat de gelovige moet doen om dit te verdienen. In het Hindoeïsme kan je de vrijheid verdienen door op een bepaalde manier volgens bepaalde principes, plus meditatie te leven. Je kan je volgende leven verbeteren en uiteindelijk totale vrijheid bereiken door Moksha te behalen. Boeddhisten werken hard om het achtvoudige pad te lopen om Nirvana te bereiken. Moslims geloven dat door hard te werken om goede werken te doen en zich tot op de letter aan de vijf pilaren te houden, ze een kans hebben om de balans in hun voordeel te laten kantelen en daardoor door Allah waardig genoeg worden bevonden om de hemel in te gaan.

Maar merk wel op dat ze er allemaal voor moeten ‘werken’ en dat ze er nooit zeker van zullen zijn of ze wel genoeg werk hebben gedaan. Zelfs Christenen worstelen met het geschenk. Daarom zien we zogenaamde Christenen sekten zoals de Mormonen en de Jehova’s getuigen die andere instructies en kwalificaties waaraan iemand moet voldoen om te worden verlost, hieraan toevoegen. We zien hetzelfde bij de Rooms Katholieke  en Oosters Orthodoxe kerken die het offer van Christus als een eerste stap accepteren, maar daarna werken en sacramenten eisen om volledig te hemel te verdienen en te behalen (en om iemand zijn tijd in het vagevuur te verminderen). God deed dit allemaal voor jou! Hij heeft het werk al gedaan; we hoeven alleen maar in Zijn gratie te geloven. God houdt al van je; je hoeft alleen maar van Hem te gaan houden.