3 Aarde, Geen Ordinair Rotsblok (3)

Hoe buitengewoon is onze buitengewone planeet?

Je hebt waarschijnlijk wel eens van SETI [1](Search For Extraterrestrial Intelligence) gehoord. SETI is een instituut dat zoekt naar intelligent leven in het heelal door het gebruik van enorme radiotelescopen. Deze zijn ontworpen om te luisteren en in te zoemen naar elk radio signaal dat wordt ontvangen uit een specifiek gebied in de ruimte. Als dat signaal meer is dan zomaar “ruis” dan zou dat aantonen dat het van een geavanceerde buitenaardse samenleving afkomstig moet zijn (zoals gebeurde in de film Contact). Sinds de oprichting van SETI in 1984 is uiteraard nog niets gevonden en miljoenen dollars zijn uitgegeven. Dit leidde een voormalige senator tot de uitspraak: “In plaats van miljoenen dollars uit te geven om te zoeken naar intelligent leven in het heelal, zou dit geld beter zijn besteed  om te zoeken naar intelligent leven hier in Washington DC.” [2]

De oprichter van SETI – Radio Astronoom Dr. Frank Drake, ontwikkelde in 1961 een vergelijking om het aantal ontwikkelde samenlevingen in het Melkwegstelsel, die de potentie zouden hebben om te communiceren met radio signalen, in the schatten.

Deze welbekende vergelijking – de Drake vergelijking – wordt nog steeds gebruikt om het aantal samenlevingen door middel van een wetenschappelijke benadering te kunnen uitrekenen:

                      N=N₀ x f _px n_e x f₁ x f_i x f_c x f_L

In deze formule, de vermenigvuldiging van N₀ (de totale hoeveelheid sterren) door de diverse fracties (factoren, geeft het totale aantal samenlevingen aan. De fracties in de originele Drake vergelijking zijn:

f_p = fractie voor sterren met zonnestelsels

n_e = het gemiddeld aantal planeten in de Circumstellar Habitable Zone

f_l = fractie voor levensvatbare planeten waar het leven zou kunnen ontstaan

f_i = fractie voor planeten waar intelligent leven zou kunnen ontstaan

f_c = fractie voor planeten waar communicatie technologie zou kunnen ontwikkelen

            f_L= fractie voor de gemiddelde levensduur van een planeet met ontwikkelde

                           levensvormen

 Alle fracties zijn tussen 0 en 1, en uiteraard zijn ze geschat met een waarde dicht bij 0, waardoor het resultaat van het aantal samenlevingen N veel kleiner is dan het originele aantal sterren – N₀.

Zoals al eerder vermeld, schattingen gemaakt op basis van de Drake vergelijking in de dagen van Drake en Sagan (1960-1990),  concludeerde dat het Melkwegstelsel ongeveer een miljoen ontwikkelde beschavingen zou bevatten.  De voortschrijdende kennis over de verschillende factoren heeft het noodzakelijk gemaakt om de Drake vergelijking aan te passen en deze nieuwe factoren in de vergelijking op te nemen. En de resultaten zijn nu totaal anders.

In Rare Earth [3] hebben Ward en Brownlee een aantal fracties aan hen eigen versie van de Drake vergelijking toegevoegd, welke ze de Rare Earth Equation  genoemd hebben. Deze toegevoegde fracties zijn o.a. factoren voor metaalrijke planeten, sterren in het leefbare gebied van het sterrenstelsel, planeten met een grote maan, zonnestelsels die tenminste een planeet hebben ter grootte van Jupiter en een factor voor een inschatting voor catastrofale, levensvernietigende gebeurtenissen. Zij doen geen poging om N uit te rekenen, maar kwamen tot deze conclusie:

“Op dit moment is het voor ons  duidelijk  dat de aarde inderdaad een zeer buitengewone en zeldzame planeet is.”

In The Privileged Planet [4]ontwikkelden Gonzalez en Richards de Drake vergelijking tot een volgende niveau en formuleerden de Revised Drake Equation  (Aangepaste Drake vergelijking). De vergelijking werd verbeterd door een totaal van 20 additionele fracties op te nemen. Hiermee werden kritische factoren opgenomen zoals: genoeg zuurstof en een lage concentratie van koolstof dioxide in de atmosfeer van de planeet, de juiste massa van een planeet, de juiste concentratie van zwavel in het centrum van de aarde, de aanwezigheid van een maan van de juiste grootte, de juiste baan om de zon, de juiste hoeveelheid water in de korst van de aarde, de juiste tektonische plaat bewegingen, klein aantal van grote inslagen enz. Door sommige van deze fracties te beredeneren en te calculeren, kwamen de schrijvers tot de conclusie dat het ontdekken van zelfs een enkele buitenaardse levensvorm in het Melkwegstelsel uitermate onwaarschijnlijk is.

In The Creactor and the Cosmos[6], heeft Hugh Ross het concept van de Drake vergelijking verder ontwikkeld tot een totaal van 128 factoren. Hij heeft ook een schatting gemaakt voor elke specifieke factor om binnen acceptabele grenzen te zijn die noodzakelijk zijn voor leven. Nadat hij alle waarschijnlijkheden (met compensatie voor afhankelijkheden) had gecombineerd, berekende Ross dat de kans dat aan al deze 128 factoren gelijktijdig kon worden voldaan een kans is van 10^-166. Dus zelfs met een totaal aantal planeten die geschat worden op 10²²,  is de kans minder dan 1 op de 10¹⁴⁴ ( 1 in eenduizend triljoen triljoen triljoen triljoen triljoen triljoen triljoen triljoen triljoen triljoen triljoen ) dat er zelfs maar 1 dergelijk planeet in het totale heelal gevonden zal worden Deze kans is zo klein, dat dit het bevattingsvermogen van het menselijke verstand te boven gaat. In elk ander verband zouden kansen als deze als een totale onmogelijkheid impliceren.