3 Aarde, Geen Ordinair Rotsblok (4)

Bewijsstuk #4: Ontworpen voor onderzoek

Heb je ooit naar de hemel gestaard op een heldere zomeravond? Is het niet verbazingwekkend om al de duizenden en duizenden sterren, evenals de maan en onze naburige planeten te zien? Geeft het geen overweldigend gevoel, en laat het je soms tegelijkertijd niet voelen hoe klein en nietsbetekenend we zijn? Heb je er ooit over nagedacht hoe verbazingwekkend het is dat we al deze sterren inderdaad kunnen zien? Als onze atmosfeer maar een klein beetje dikker zou zijn, dan zou de lucht eruitzien als nevel of als een mist bank. En als de aarde ergens anders in het Melkwegstelsel geplaatst zou zijn dan zouden we een heel ander “uitzicht” hebben. In een “drukker” gedeelte van het stelsel zouden we alleen maar een paar dichtstbijzijnde sterren kunnen zien. Die  zouden namelijk zoveel licht geven dat we de zwakkere sterren niet zouden kunnen waarnemen. Als we ons verder aan de buitenkant van het sterrenstelsel zouden bevinden, dan zouden er te weinig sterren dichtbij zijn om geobserveerd te kunnen worden.

In The Privileged Planet [1] hebben Gonzales en Richards een aantal intrigerende observaties geïdentificeerd die aantonen hoe uniek de aarde is gepositioneerd om het heelal te observeren. Zij beargumenteren dat de voorwaarden voor een optimale observatie gerelateerd zijn aan factoren zijn die essentieel zijn om leven hier op aarde te laten bestaan. Laten we een paar van deze voorbeelden onderzoeken:

Een totale zonsverduistering

Eens in de zoveel jaar vindt een totale zonsverduistering plaats voor een beperkte gebied op aarde. Gedurende een perfecte of een totale zonsverduistering, wordt het licht van de zon volledig geblokkeerd door de maan, welke dan in een positie is die precies gelegen is tussen de locatie op aarde waar de verduistering plaatsvindt en de zon. Wat het evenement “compleet” maakt is het feit dat vanaf het punt waar de observeerder is, de maan exact de volledige zon blokkeert. In het verleden zijn zonsverduisteringen niet alleen verbazingwekkend geweest om te observeren, maar hebben ze ook geresulteerd in belangrijke wetenschappelijke ontdekkingen die zonder een totale zonsverduistering niet mogelijk zouden zijn geweest.

 

Figuur 4-1: Een totale zonsverduistering

In ons zonnestelsel met 9 (of 8) planeten en meer dan 63 manen, is de aarde veruit de beste plaats waar iemand een totale zonsverduistering kan waarnemen. Dit is vanwege het zeer bijzondere “toeval” dat de verhouding tussen de grootte van de zon en die van de maan hetzelfde is als de verhouding tussen de afstanden van de zon naar de aarde en de maan naar de aarde. De zon is 400 keer groter dan de maan en de zon in ook 400 keer verder weg van de aarde dan de maan is. Als deze onderlinge verhoudingen maar een klein beetje anders zouden zijn geweest, zou de zonsverduistering slechts gedeeltelijk zijn geweest of zou de maan ook de lichtkrans van de zon hebben bedekt, wat een veel minder indrukwekkend en wetenschappelijk onthullend verschijnsel zou hebben veroorzaakt.  Gewoon toeval? Of ontwerp?

De helderheid van de atmosfeer van de aarde

Organismen die zuurstof inademen hebben een atmosfeer nodig met ongeveer 10 tot 20% zuurstof (de atmosfeer van de aarde is ongeveer 21% zuurstof, 78% stikstof en sporen van andere gassen). De atmosferische balans is cruciaal niet alleen om zuurstof te kunnen ademen maar ook als bescherming tegen ultra violette zonnestralen en om extreme temperaturen tussen dag en nacht te kunnen voorkomen.

Deze delicate samenstelling van de atmosfeer is dan  “toevallig” ook nog helemaal transparant. Meer op koolstof gebaseerde gassen, zoals koolstofdioxide – wat door plantleven wordt ingeademd (minder dan 0.04% van onze atmosfeer) of meer waterdamp (normaal gesproken minder dan 1%, hoewel veel hoger op een regenachtige, vochtige, mistige dag in druilerig Nederland) zouden niet alleen de doorzichtigheid dramatisch verminderen, maar zouden dan ook ‘greenhouse’ effecten veroorzaken.

Zichtbaar licht is een straling van een zekere golflengte. Voor het menselijk oog zijn alleen golflengten van ultraviolet tot rood licht (de welbekende regenboog) te zien en deze golflengten variëren van ongeveer 4.000 Angström tot 7.000 Angström (1 Angström is 10^-10 meter). “Toevalligerwijs” is de atmosfeer van de aarde alleen doorzichtig voor straling (licht) dat vanuit het heelal binnenkomt variërend van 3.100 tot 9.500 Angström (en radio golven). Dus, de variatie van zichtbaar licht voor het menselijk oog is precies in het midden van de frequentieband waarvoor de atmosfeer doorzichtig voor is. Dit is ook de variatie waarin 40% van de energie van de zon wordt afgestraald.

In de woorden van Richards en Gonzales[2]: “Het blijkt dat onze atmosfeer een bijna perfecte balans heeft gevonde, waarbij de meeste straling die we kunnen gebruiken wordt doorgelaten, terwijl de meest dodelijke wordt tegengehouden.”

Evolutionisten zullen nu waarschijnlijk uit hun stoel springen en gretig zeggen: Uiteraard, natuurlijk, we zijn onder deze omstandigheden op deze aarde geëvolueerd, dus is het duidelijk dat het menselijk oog evolueerde – door natuurlijke selectie – om precies in dit spectrum van licht in onze atmosfeer te functioneren.”  Maar dat is gewoon niet waar. Het proces van fotosynthese kan alleen plaatsvinden binnen golflengtes (licht) die ruwweg in de zichtbare licht variatie vallen. Met andere golflengten zal het absoluut niet gebeuren, moleculen kunnen geen straling opnemen van golflengten buiten het zichtbare licht.

Zoals de Duitse Sterrenkundige Hans Blumenberg in 1975 verklaarde:[3] 

“De gecombineerde omstandigheden van het feit dat we leven op de aarde en ook in staat zijn om sterren te zien – dat de condities die noodzakelijk zijn voor leven, degene die nodig zijn om te zien niet uitsluiten en omgekeerd – is een merkwaardige onwaarschijnlijke omstandigheid. Dit is omdat het medium waarin we leven aan de ene kant precies dik genoeg is om ons in staat te stellen om adem te halen en om ons te beschermen zodat we niet zullen opbranden door kosmische stralingen, terwijl aan de andere kant het niet zo ondoorzichtig is dat het helemaal het licht van de sterren absorbeert en dat het elk zicht wat we van het heelal hebben blokkeert. Wat een delicate balans tussen het onontbeerlijke en het hoogverhevene.

De locatie van de aarde in het Melkwegstelsel

De locatie van de aarde in het Melkwegstelsel is nog een steekhoudende illustratie over hoe perfect de condities voor leven gelijk zijn met de optimale condities om onderzoek te doen.

Het Melkwegstelsel – zoals andere stelsels – is overbevolkt. Het heeft meer dan 100 miljard sterren ( sommigen schatten de hoeveelheid zelfs of 400 miljard). Het is spiraalvormig in een relatief plat vlak met vertakkende armen (de zogenaamde spiral arms of spiraalarmen), daarom wordt het Melkwegstelsel een spiral galaxy  spiraal sterrenstelsel genoemd. De meeste sterren bevinden zich in het midden van het centrum en de rest is verspreidt over de spiraalarmen. Bij een aanblik van bovenaf zijn de spiraalarmen duidelijk te zien. Deze armen zijn over het algemeen in het platte vlak en dat zorgt ervoor dat wanneer we het Melkwegstelsel van de zijkant bekijken het er als een plat bord uitziet (zie de foto’s).

Het Melkwegstelsel – zoals elk ander sterrenstelsel – is geen vriendelijke buurt.[4] Het leven in het centrum van het stelsel is onmogelijk door de concentratie van sterren, welke tot voortdurende botsingen leidt (zoals het verkeer tijdens het spitsuur bij een druk kruispunt). Ook is er de aanwezigheid van vele stervende sterren ( sterren die “super nova” gaan of die dodelijke straling afgeven). Dezelfde problemen zijn ook in de spiraal armen aanwezig. Als een gevolg daarvan kunnen bewoonbare planeten in het Melkwegstelsel alleen maar tussen de spiraal armen bestaan. Aan de andere kant, om toegang te hebben tot de zwaardere elementen, kan een dergelijk planeet ook aan het uiteinde van het stelsel zijn. De aarde is geplaatst tussen twee spiraal armen, halverwege tussen het midden van het stelsel en de buitenkant – precies in het betrekkelijk, minuscule gedeelte van het Melkwegstelsel wat in de astrobiologie de Galactic Habitable Zone genoemd wordt.

  

Figuur 4-2. Het Melkwegstelsel. De linker foto[5] (gemaakt door een artiest) kijkt neer op het Melkwegstelsel vanaf een positie van buiten het stelsel zelf. De rechter foto[6] (een originele foto genomen door het ruimtevaartschip COBE) laat een zijkant van de platte vlakte zien.

Dit is dus ook de beste plaats voor observatie. Doordat we ons in de platte vlakte van het stelsel bevinden, geeft dit ons een geweldig uitzicht op de sterren die zicht in de spiraal armen rondom ons heen bevinden. In het verticale vlak kunnen we andere stelsels die ver weg zijn observeren zonder dat we daarbij worden gehinderd door het licht van de andere sterren in de Melkweg. Zou het stelsel een andere vorm hebben dan zou dit niet mogelijk zijn geweest. Als we ons in een van de spiraalarmen zelf zouden bevinden of mogelijk zelfs in het centrum van de Melkweg, dan zou het licht van de dichterbij gelegen sterren ons verblinden, zoals dat gebeurd wanneer een auto met groot licht naar je toerijdt, en dat zou het onmogelijk maken om vagere sterren, die verder weg gelegen zijn, te zien.

Nogmaals, de plaats in het heelal die het beste geschikt is voor observaties is tevens de enige plaats in het heelal waar een observator kan leven. Het heelal is niet alleen ontworpen om leven te ondersteunen, maar ook om ontdekt te worden. Zoals Koning David  3.000 jaar geleden schreef:

 

“De hemelen vertellen over Gods grote eer en de wijde luchten spreken over Zijn scheppend werk.”

 Psalm 19:2

Terug naar: 2, Bestuderen van de Big Bang
(1) Aarde, geen ordinair rotsblok	(2) Bewijsstuk #3: Unieke Aarde
(3) Hoe buitengewoon is onze planeet?	(4) Bewijsstuk #4: Ontworpen voor onderzoek
	Spring naar: 4. Eenvoudige levensvormen, een oxymoron