5 Van bacterie tot menselijke wezens (4)

Fossielen zijn de gemineraliseerde, oftewel bewaard gebleven, overblijfselen of sporen van dieren, planten en andere levende organismen. Fossielen worden gevonden in rotsformaties en in lagen sediment (ook wel strata, ‘geologische laag’ genoemd). In veel schoolboeken worden de vondsten van fossielen aangekondigd als objectief en overtuigend bewijs voor de evolutietheorie. Evolutionisten beweren dat de aanwezigheid van fossielen van de eenvoudigere levensvormen in oude rotsen en geologische lagen en de aanwezigheid van meer ontwikkelde levensvormen in meer recente strata, een bewijs is dat door de tijd heen eenvoudige levensvormen zich verder hebben ontwikkeld.

Het feit dat oudere organismen minder ontwikkeld zijn dan de meer recente levensvormen is echter geen exclusief bewijs voor het evolutiemodel, maar bevestigd ook het Scheppingsmodel.

Er zijn echter twee enorme tegenstrijdigheden tussen de gevonden fossielen en de fossielen die men zou verwachten te vinden volgens het evolutiemodel, namelijk: het gebrek aan fossielen van de tussenliggende soorten en de zogenaamde Cambrian Explosion.

Waar zijn de overgangsvormen?

Indien evolutie waar zou zijn, dan zouden nieuwe soorten zich langzaamaan ontwikkelen door middel van opeenvolgende kleine veranderingen. Als dat zo is, zouden in de gevonden fossielen een overdaad aan organismen gevonden moeten zijn, die door de tijd heen kleine veranderingen laten zien. De werkelijkheid laat echter  het tegenovergestelde zien. De gevonden fossielen tonen het abrupt verschijnen van nieuwe soorten zonder enig bewijs van voorgaande, langzame ontwikkelingen. Daar komt dan nog bij dat de meeste fossielen die zijn gevonden niet van uitgestorven dieren en organismen zijn, maar van degenen die vergelijkbaar  (en meestal identiek) zijn aan levensvormen die vandaag de dag nog steeds bestaan. Al met al, laten de gevonden fossielen geen enkel teken zien van verandering  – geen enkele verandering -  in welke soort dan ook. In de tijd van Darwin was dit reeds algemeen bekend en Charles Darwin zelf  beschouwde dit de meest serieuze uitdaging voor zijn theorie. Zoals hij zelf schreef:

“Waarom is niet elke geologische formatie en elke geologische laag vol van zulke tussenliggende schakels? Geologie heeft zo’n fijne, langzaam ontwikkelde, organische keten niet onthult; en dit is de meest voor de hand liggende en serieuze tegenwerping die men tegen de theorie naar voren kan brengen.[1]

Darwin had gehoopt dan door de tijd heen, met uitgebreider onderzoek en met behulp van meer verfijnde mogelijkheden, fossielen van de tussenliggende schakels alsnog gevonden zouden worden. Ondanks de miljoenen en miljoenen fossielen die inmiddels zijn bestudeerd (97.7% van de momenteel in leven zijnde gewervelde landdieren zijn als fossielen geïdentificeerd)[2] zijn er nog nooit fossielen van tussenliggende soorten gevonden! Zoals Darwin zelf al toegaf, dit is het meest voor de handliggend en serieuze bezwaar tegen zijn theorie! Als hij vandaag zou leven, zou hij gebaseerd op deze uitspraak niet meer in zijn eigen theorie kunnen geloven. 

Dit alles, heeft de schrijvers van evolutionaire boeken niet afgeremd. Een van de tekstboeken beweert bijvoorbeeld:

“Vissen worden beschouwd als de meest primitief levende gewervelde dieren…overeenkomsten in structuur en embryo ontwikkeling laten zien dat vissen en moderne ongewervelde zoogdieren waarschijnlijk afstammen van dezelfde gemeenschappelijke ongewervelde voorvader die vele miljoenen jaren geleden leefde.”[4]

In het tekstboek wordt echter geen enkele fossiel geïdentificeerd wat deze bewering onderbouwd.

Hetzelfde geldt voor de beroemde “missing link” (missende schakel) van de gemeenschappelijke voorouders tussen aap (chimpansee) en mens zoals dat wordt beweerd in vele tekstboeken en zelfs in het bovengenoemde, recentelijke artikel in Time Magazine.  Als mens en aap zijn geëvolueerd van gemeenschappelijke voorouders die miljoenen jaren geleden leefde, waar zijn dan de fossielen van deze voorouders en de tussenliggende levensvormen; de half mens/half aap? Jazeker, sommige botten, tanden en andere overschotten van zogenaamde menselijke voorouders zijn gevonden, maar nader onderzoek heeft laten zien dat deze, of vrijwel gelijk zijn aan de moderne mens, of afkomstig zijn van apen, of niet overtuigend zijn, of zelfs vervalsingen zijn. Beschikbaar materiaal is heel erg zeldzaam en zeer twijfelachtig. De wetenschappelijke gemeenschap blijkt niet in staat te zijn om enige overeenstemming te bereiken over hoe men dit moet opvatten en hoe deze vondsten moeten worden gedateerd. Vanwege het gebrek aan fossielen wordt in feite vaak het “ontdekken” van een tand of een gedeelte van een bot gepresenteerd als een belangrijke nieuwe vondst, die dan wordt aangekondigd als een tussenliggende vorm. Dit is wel erg pover bewijs voor wat het bestaan van onnoemelijke miljoenen van tussenliggende fossielen zou moeten zijn.

Als Jonathan Wells uitlegt in zijn interview met Lee Strobel in het boek Case for a Creator:[5]

“Een van de grootste problemen met paleoantropologie is,  dat in vergelijking met alle gevonden fossielen, we geloven dat slechts een minuscuul aantal daarvan afstammen van wezens die voorvaderen van het menselijk ras zijn. Vaak zijn het slechts schedelfragmenten of tanden. En dit geeft heel veel vrijheid in het reconstrueren van een exemplaar wat past in de evolutietheorie. Uiteraard maakt dit gebrek aan fossielen het ook virtueel onmogelijk om de relatie te reconstrueren die er (zogenaamd) zou zijn tussen de voorvaderen en de afstammelingen. Een van de antropologen vergeleek deze taak met het proberen van het reconstrueren van “War and Peace” (Leo Tolstoi’s boek Oorlog en Vrede), uit slechts 13 willekeurige pagina’s van het boek”.

Ondanks de overvloed van fossielen en overblijfselen van voorhistorische apen, mensen en zelfs dinosaurussen, moeten evolutionisten nog steeds de evolutionaire menselijke voorouders zien te vinden!

De Cambrian explosie – de Big Bang in biologie

Verrassenderwijs geven de gevonden fossielen wel een indrukwekkend bewijs voor het scheppingsmodel, door het ontdekken van de zogenaamde Cambrian Explosion, ofwel “de oerknal van het leven”.

De Cambrian Explosion was een geologische periode van ongeveer 5 – 10 miljoen jaar, welke ongeveer 530 miljoen jaar geleden begon. Het wordt ook wel de oerknal van het leven genoemd omdat gedurende deze (korte) periode ineens de lichaamsstructuren (phyla genoemd) van bijna alle levende diersoorten, zoals we die vandaag kennen, alsmede degenen die zijn uitgestorven,  begonnen te bestaan. De fossielen van voor de Cambrian Explosion bevatten uitsluitend kwallen, sponzen en wormen (alhoewel er geen bewijs voor langzame ontwikkeling is). Dan ineens aan het begin van het Cambrium (542-488 miljoen jaar geleden) zijn er plotseling fossielen van alle phyla aanwezig, zoals dat ook ging met de Big Bang,

Dit is in complete tegenspraak met Darwin’s  theorie van de gemeenschappelijke voorouders. Deze dieren, fundamenteel totaal verschillend van lichaamstructuur, verschijnen volledig ontwikkeld, totaal onverwacht, in wat evolutionaire paleontologen noemen “het enige, maar meest spectaculaire fenomeen van de gevonden fossielen”.  De welbekende paleontoloog James Valentine  is het ermee eens dat de Cambrian Explosion “Echt is en het te groot is om af te doen als onregelmatigheden in de gevonden fossielen”. Nu er inderdaad steeds meer fossielen worden ontdekt is het duidelijk dat de Cambrian Explosion “zelfs meer onverwacht en intensief was dan we eerst konden voorzien”.[6]

Paleontoloog Harry Whittington, die de Cambrian Explosion uitgebreid heeft bestudeerd in de Burgess Shale in de Rocky Mountains in het Westen van Canada schreef:

“Ik kijk sceptisch naar diagrammen die het vertakken van de diverse diersoorten door de tijd heen tonen afstammend van een enkel soort dier…..Dieren kunnen meer dan eens zijn ontstaan op verschillende plaatsen op verschillende momenten.” [7]

Lees verder: 6. Meer overtuigende bewijzen voor het scheppingsmodel