6. Andere onweerlegbare bewijzen (1)

Nu we op dit punt zijn aanland is het duidelijk dat het Big Bang model en de evolutionaire tijdslijn in grote problemen zijn. Het evolutiemodel geeft geen verklaring voor de oorzaak van de Big Bang en geeft ook geen uitleg voor het ogenschijnlijk ontwerp van de wetten en de constanten van de natuur. Als het allemaal per ongeluk is gebeurd dan zou het heelal moeten bruisen met leven. Onze aarde is echter de enige planeet waar leven mogelijk blijkt te zijn en aarde blijkt zelfs tamelijk uniek “voorbereid” te zijn voor observatie van ons zonnestelsel, het Melkwegstelsel en de rest van het heelal. Zelfs wanneer de aarde (tegen alle kansberekeningen in) het resultaat zou zijn van het “winnen van de kosmische loterij”,  dan nog blijkt dat de wetenschap, na tientallen jaren van intensief onderzoek, geen vooruitgang heeft geboekt over de vraag hoe de eerste levende organismen zouden zijn ontstaan. Het voorgaande hoofdstuk liet zien dat er geen realistisch mechanisme is waardoor  eenvoudige levensvormen kunnen evolueren tot meer complexe organismen. Als ‘laatste nagel in de doodskist van de evolutionaire tijdslijn’ spreken de fossielen het bestaan van tussenliggende soorten tegen. In tegendeel zelfs, de gevonden fossielen tonen aan dat compleet gevormde phyla tijdens de Cambrian Explosion (Cambrische Explosie) abrupt zijn verschenen.

Er is nog meer bewijs te delen. In dit hoofdstuk zullen we een andere groep bewijzen onderzoeken die de betrokkenheid van een Schepper in het ontstaan van ons heelal en ons eigen bestaan laten zien.

☼ Bewijsstuk #8: De leeftijd van het menselijke ras

In de laatste tientallen jaren heeft de wetenschap geworsteld om de leeftijd van het menselijke ras te schatten. Uiteraard zal men volgens de evolutietheorie bij hoog en laag beweren dat de mens reeds een zeer lange tijd bestaat, omdat het een enorme tijd vereist om het eerste mensachtige wezen(de grotbewoner of de aapmens) te laten ontwikkelen naar de geavanceerde mens van vandaag.

Ten eerste moet worden opgemerkt dat de huidige schattingen voor het bestaan van het menselijk ras nog steeds heel ver uiteen liggen. Het ontbreken van betrouwbare datering- methoden is een serieuze uitdaging voor de paleoantropologie. Het zal misschien een verrassing voor velen zijn om te weten dat de enige betrouwbare dateringsmethode voor organisch materiaal “carbon-14 dating” (koolstof-14 datering) is. Met deze procedure kan de leeftijd van organisch materiaal zoals botten en tanden tot maximaal 25.000 tot 30.000 jaar worden bepaald. Het dateren van ouder organisch materiaal is niets meer dan gokwerk. Voor “ouder” materiaal schat men de leeftijd door de stenen die dichtbij het organische materiaal in kwestie worden gevonden te dateren. Vervolgens gaat men er dan vanuit dat deze rotsen gedurende dezelfde tijd werden gevormd als dat de gevonden botten, schedel en/of tanden. Uiteraard is dit geen wetenschap, maar is hier ‘de wens slechts de vader van de gedachte’.

Biochemische dateringen voor mensen uit de oudheid

De voortgang in de genetica heeft onlangs nieuwe paden geopend voor het bepalen van de leeftijd van het menselijk ras. Door proefmonsters van het DNA van de hedendaags levende mens te vergelijken met zorgvuldig gedateerde DNA proefmonsters uit het verleden kan een schatting worden gemaakt over de snelheid waarmee het menselijk DNA kleine veranderingen ondergaat.  Als dit ‘geschatte natuurlijke mutatie percentage’ wordt toegepast op representatieve steekproeven van de DNA van de huidige wereldbevolking, dan is het mogelijk om te schatten hoeveel tijd er nodig is om van een gemeenschappelijk voorouder te muteren naar het menselijk DNA van vandaag. Omdat elke cel in het menselijk lichaam DNA van zowel de vader als de moeder heeft, geeft deze methode niet de mogelijkheid om afzonderlijk de leeftijd van de gemeenschappelijke voorvader en voormoeder te bepalen. Echter twee delen van menselijk genetisch materiaal worden niet gecombineerd in de voortplanting, namelijk:

Mitochondriaal DNA (mtDNA)  Dit DNA bevindt zich, buiten de nucleus van de cel,  in de zogenaamde mitochondriën. Zowel mannen als vrouwen krijgen bijna al hun mtDNA alleen van hun moeder. Aan het einde van de tachtiger jaren en het begin van de negentiger jaren hebben een aantal studies het mtDNA van vrouwen over de hele wereld onderzocht. Deze studies concludeerden dat alle vrouwen afstammen van een enkele “Eva” (ook wel Mitochondriale Eva genoemd), die in de laatste 200.000 jaar geleefd zou moeten hebben. Verfijning in de metingen verlaagde de originele schatting tot 135.000 jaar en ten slotte tot minder dan 100.000 jaar. Deze studies concluderen niet alleen een veel jongere leeftijd voor het menselijk ras dan eerder werd aangenomen, maar geven ook de indicatie dat alle mensen afstammen van EEN ENKELE vrouw, daarmee uitsluitend dat mensen tegelijkertijd zouden zijn geëvolueerd in diverse locaties/landstreken.

Een groot segment van de Y-chromosoom.  Alleen mannen hebben een Y-chromosoom, waarvan ze het meeste alleen van de vader krijgen. Sinds 1995 zijn hebben studies genen in deze Y-chromosoom getraceerd om de leeftijd en afstamming van mannen vast te kunnen stellen. Verschillende onderzoeken  duiden allemaal op een jongere leeftijden voor de mensheid.  De waarschijnlijk meest betrouwbare studie tot op heden, calculeerde dat de gemeenschappelijke voorvader (ook wel Y-chromosoom Adam genoemd) voor de hedendaagse man 37.000 en 49.000 jaar geleden moet hebben geleefd.

Deze studies toonden ook aan, dat genetisch gezien, alle mensen veel meer op elkaar lijken dan men vanuit evolutietheorie zou verwachten. Onderzoek van de genetische structuren van diverse moderne menselijke bevolkingsgroepen laten slecht kleine verschillen zien, als er al verschillen mochten zijn. Een van de wetenschappers merkte het volgende op: “Het is een mysterie dat niemand van ons kan verklaren”.  Al deze bewijzen suggereren een bestaan van de moderne mens wat veel recenter is dan dat volgens de evolutionaire theorie zou kunnen.

De observaties van de archeologie en antropologie zijn in overeenstemming met deze schattingen over de leeftijd van de mensheid. Geavanceerde kunstwerken begonnen ongeveer 40.000 tot 50.000 jaar geleden te verschijnen en bewijsstukken van religieuze relikwieën en altaars worden niet verder dan 25.000 jaar terug gedateerd.

Tabel 7-1 geeft een overzicht van de verschillende schattingen gedurende de laatste tientallen jaren van de wetenschap over de leeftijd van het menselijk ras. Het laat zien hoe dramatisch deze schattingen zijn veranderd en hoe verkeerd  de schattingen van de ‘moderne wetenschap’ in eerste instantie waren. Deze tabel laat ook de leeftijd van de oudste vondsten van menselijke beschavingen en volkeren zien, gebaseerd op archeologische vondsten. Het overgrote deel van deze vondsten dateren tot slechts 15.000 jaar geleden.  Oudere vondsten worden zelden geclaimd.

Tijdsperiode	Geschatte leeftijd van de mens
Laat in de jaren vijftig	5 - 15 miljoen jaar oud
In het midden van de jaren zeventig	5 - 7 miljoen jaar oud
Laat in de jaren zeventig	1 miljoen jaar oud
Midden jaren tachtig	800.000 jaar oud
Laat jaren tachtig	50.000 – 200.000 jaar oud
Midden jaren negentig	43.000 jaar oud
Huidige schattings	37.000 (or less) – 49.000 jaar oud
Oudste gevonden beschavingen	8.000 – 25.000 jaar oud
De Bijbel	6.000 – 25.000 jaar oud [1]

Tabel 7- 1 : Recente schattingen van de leeftijd de mens

De verhalen in het Bijbelse boek van Genesis noemen de afstammelingen van de eerste mens Adam, via Noah, Abraham en Mozes. Gebaseerd op het letterlijk lezen van deze informatie kan men uitrekenen dat Adam ongeveer 6.000 jaar geleden door God is geschapen. Dit is ook de tijd die door aanhangers van de ‘Zesdaagse Schepping’ als de leeftijd van de wereld wordt genoemd. Andere noemen de gewoonte binnen de Hebreeuwse cultuur om generaties over te slaan in hun genealogische registers. We mogen dus aannemen dat het wel mogelijk is dat er aanzienlijk meer generaties waren tussen Adam en Abraham dan degene die vermeld zijn in Genesis. Dat leidt tot de conclusie dat Adam en Eva (volgens de Bijbel) 8.000 tot zelfs 25.000 jaar geleden geleefd zouden kunnen hebben. Deze ideeën suggereren een Bijbelse leeftijd van tussen 6.000 en 25.000 jaar. Deze Bijbelse schattingen zijn verrassend in overeenstemming met de schattingen die door archeologische vondsten worden ondersteund.

Op wat voor manier men ook naar deze data kijkt; er is een conclusie waar we niet aan kunnen ontkomen: met het voortschrijden van de tijd komen de schattingen vanuit de wetenschap steeds dichterbij de tijd die volgt vanuit de Bijbelse registers.

Een alternatieve redenatie over de leeftijd van de mensheid

De wereldbevolking van vandaag zweeft rond de 6.5 miljard mensen met een jaarlijkse toename van ongeveer 2.3%. Een nogal verbazingwekkende observatie is dat er vandaag meer mensen levend zijn dan er ooit voor ons hebben geleefd!  Alleen al in de laatste honderd jaar is de wereldbevolking meer dan verzesvoudigd! We kunnen met deze getallen proberen te schatten hoe lang het zou duren om de huidige wereldbevolking te laten ontstaan vanuit een enkel echtpaar,  “Adam en Eva”. Het resultaat van deze berekening is opgenomen in tabel 7-2.  Gebaseerd op 25 jaar per generatie laat de tabel ook het gemiddelde aantal kinderen per familie zien dat overeenkomt met het groeipercentage.

 

Table 7- 2 : Groeipercentages versus de leeftijd van de mensheid

Dit toont aan dat zelfs met een heel laag groeipercentage van de bevolking, zoals 0,5% (behoorlijk laag in vergelijking met de huidige 2,3%) en een gemiddelde aantal kinderen per familie van 2,25, er slechts 4.550 jaar voor nodig is om een bevolking van 6.5 miljard te laten ontstaan. Zelfs met een groeipercentage van slechts  0,25%, zouden er maar 9100 jaar nodig zijn om hetzelfde eindresultaat te realiseren.

Je zou kunnen beweren dat door gebrek aan medische kennis de gemiddelde levensverwachting van onze voorouders dramatisch lager lag, waardoor het effectieve groeipercentage veel lager was. De mensheid heeft evenwel een sterke drang voor het behoud en de groei van het menselijk ras. Zoals heden ook vaak wordt geobserveerd, hebben de gebieden met de laagste vorm van ontwikkeling en met verreweg de laagste levensverwachting, de grootste bevolkingsaanwas. Vrouwen kunnen in hun tienerjaren al kinderen baren en hebben daarom, zelfs met een levensverwachting van slechts 25 tot 30 jaar, nog steeds genoeg tijd om een grote familie te vormen.

Figuur 7-1: Herstel van de Europese bevolking na 'de Zwarte Dood'

Hetzelfde fenomeen wordt geobserveerd na epidemieën (de plaag in Europa van 1347 bijvoorbeeld, zie figuur 7-1), grote oorlogen of andere rampen. Na zo’n catastrofe laten de historische statistieken meestal een bevolkingsexplosie zien. Deze “explosie” compenseert al na een aantal generaties voor meer dan het gemiddelde verlies aan leven. De dodelijke Plaag van 1347 bijvoorbeeld, eiste in vele Europese landen het leven van 50-75% van de bevolking, maar in minder dan 200 jaar tijd werd dit effect geheel gecompenseerd. Dit fenomeen is ook de reden waarom de generatie die meteen na de tweede wereldoorlog is geboren ‘the Baby Boomers’  wordt genoemd.

Een zelfde redenatie leidt tot de conclusie dat zelfs de ondergrens van 37.000 jaar, zoals bepaald door de biochemische schattingsmethode, nog te hoog zou zijn. Als de “eerste familie” zo lang geleden geleefd zou hebben, dan zou, zelfs met een groeipercentage van 0,5%,  de wereldbevolking van nu 1.4x10^{80 [3]} moeten bedragen.

Tenslotte wil ik er nog op wijzen dat de wereldwijde (zond)vloed volgens de Bijbel ongeveer 4.500 -5.000 jaar geleden heeft plaatsgevonden.  Deze gebeurtenis is in overeenstemmig met de bovengenoemde berekening van het groeipercentage en de grootte van de wereldbevolking vandaag.