2. Tekst en boeken van het Oude Testament (3)

Nadat het Noordelijke Koninkrijk (Israël) door de Syriërs gevangen was genomen (722  BC) en het Zuidelijke Koninkrijk (Juda) door de Babyloniers was verwoest (586) werd de Joodse bevolking gedeporteerd. Aan het einde van de ballingschap keerden velen naar hun vaderland terug, maar anderen verspreidde zich over de wereld.  Verwijderd van Juda verleerde vele Joden  het gebruik van de Hebreeuws taal omdat Grieks hun hoofdtaal werd. Dit gaf een groeiende behoefte voor een Griekse vertaling van de Hebreeuwse Heilige Schrift.

De grootste Joodse leefgemeenschap uit die tijd was in Alexandrië, (Egypte) en dit was ook het centrum van Grieks onderwijs. Volgens de tradities (welke wordt ondersteund door de legende van Ptolemy) zijn op verzoek van de Joden in Alexandrië in het jaar 285-270 BC zo’n 70 Hebreeuwse schriftgeleerden naar deze stad gereisd waar ze een vertaling produceerde die nu als de Septuagint  bekent is. Deze naam stamt af van het Griekse woord voor 70 en is ook de aanduiding voor LXX (de Latijnse cijfers voor 70).

De vertaling werd in het algemeen, zeker gezien de middelen die men in die tijd ter beschikking had en de uitdagingen die de vertalers moesten zien te overkomen, met grote zorg uitgevoerd. Ondanks dat kunnen we een kleine hoeveelheid van verschillen in de teksten waarnemen wanneer we de LXX en de Hebreeuwse (Masoretische) teksten met elkaar vergelijken. Door middel van de Dode Zeerollen is de oorzaak voor veel van deze verschillen nu geïdentificeerd  en blijken  veroorzaakt te zijn doordat de vertalers hoogstwaarschijnlijk een andere Hebreeuwse tekst gebruikte die behoorde tot wat men nu de Proto-Septuagint familie noemt.[1]

In aanvulling op de 24 boeken van het Hebreeuwse Oude Testament, bevatte de LXX een aantal extra boeken en ook uitbreidingen voor boeken die circuleerde in de Griekssprekende wereld, maar niet waren inbegrepen in de Hebreeuwse teksten. Deze boeken zijn nu bekend als de Apocriefen van het Oude Testament.

Er was in de oudheid veel respect voor de LXX . Philo en Josephus vermeldden zelfs dat de schrijvers onder goddelijke inspiratie werkten.  De LXX vormde de basis voor de Oude Latijnse versie en word nog steeds in zijn geheel gebruikt binnen de Oosterse Orthodoxe kerk. Behalve voor de oude Latijnse versie is de LXX ook de basis voor de Gotische, de Slavonische, de oude Syrische, de oude Armenische en de Koptische versies van het Oude Testament.

Het is van grote betekenis voor alle Christenen en bijbelgeleerden om te weten dat de LXX werd geciteerd door zowel de schrijvers van het Nieuwe Testament als door de leiders van de prille kerk. De eerste Christenen die als een groep al snel uit een meerderheid van niet-joden bestond en daardoor niet bekend waren met de Hebreeuwse taal, gebruikten als vanzelfsprekend de LXX  omdat het de enig beschikbare Griekse versie was. De oudste, nog bestaande LXX codices dateren van de vierde eeuw AD.

Het belang van de LXX als bewijs voor de betrouwbaarheid van de teksten van het Oude Testament is tweevoudig:

Bevestiging van de Masoretische teksten: Alhoewel er verschillen bestaan tussen de LXX en de Masoretische teksten, zijn deze verschillen in het algemeen erg klein. Zoals Norman Geisler en William Nix verklaarden: “De LXX was in het algemeen trouw aan de interpretatie van de originele Hebreeuwse teksten, alhoewel sommige blijven volhouden dat de vertalers niet altijd goede Hebreeuwse bijbelgeleerden waren. De belangrijkheid van de LXX  kan op diverse manieren worden gezien. Het heeft de religieuze kloof tussen de Hebreeuws- en Griekstalige mensen overbrugd. Het vervulde de noodzaak voor de Joden in Alexandrië. Het overbrugde de historische kloof tussen het Hebreeuwse Oude Testament van de Joden en de Grieks sprekende Christenen die de LXX samen met hun Nieuwe Testament gebruikten. Het zette een precedent voor missionarissen om vertalingen van de Heilige Schrift in diverse talen en dialecten te maken. Het overbrugde de kloof van tekstuele kritiek door de aanmerkelijke overeenkomst met de Hebreeuwse Oude Testament teksten (א, A, B, C, enz..)  Alhoewel de LXX zich niet kan meten aan de voortreffelijkheid van de Hebreeuwse Oude Testament teksten, geeft het een indicatie van de puurheid van de Hebreeuwse teksten.”[2]

Bevestiging van vroegere teksten: De LXX was vanuit de Hebreeuwse Heilige Schrift in het jaar 285-250 BC vertaald. Dit omvatte alle 24 boeken van het Hebreeuwse Oude Testament. Daarom bewijst het bestaan van de LXX dat het Oude Testament al voor deze tijd  in geschreven vorm wijd en zijd beschikbaar was. En zijn dus de profetieën uit het boek van Daniël over het Griekse en Romeinse rijk, evenals de uitgebreide profetieën over de Messias in het boek van Daniël, Jesaja en speciaal in het boek Psalmen (met name Psalm 22), geschreven ver voordat de feitelijke gebeurtenissen plaatsvonden.[3]

Lees meer over:(4) Bewijsstuk #3: Canonvorming v/h Oude Testament