2. Tekst en boeken van het Oude Testament (4)

Het woord canon stamt van het Griekse woord kanon (“kanon”), een roede, een liniaal, staf of een meetlat. De Bijbelse canon is de lijst van boeken die door de leiders van de kerk (gebaseerd op objectieve criteria),  zijn geaccepteerd als het geïnspireerde Woord van God dat met autoriteit en nauwkeurigheid de historische relatie tussen God en Zijn mensheid vastlegt.

Voor het Oude Testament was de canon oorspronkelijk impliciet en onbetwist. Toen de Thora was geschreven werd deze meteen als door God geïnspireerd onderkend, met grote eerbied behandeld, onderhouden door de priesters en weggeborgen in de “Ark des Verbonds”. De meeste andere boeken uit het Oude Testament werden op dezelfde manier behandeld. Terwijl het Joodse volk floreerde onder toezicht van richteren en koningen, en profeten werden erkend als mannen van God, werd hun geschiedenis en profetieën door priesters en schriftgeleerden opgeschreven. Na de overweldiging van de twee Joodse koninkrijken en de verspreiding van de mensen werd dit een probleem. Ondanks dat was het werk nog steeds te overzien omdat de priesters in Jeruzalem doorgingen met het onderhouden van de Heilige Schrift. De eerste serieuze discussie over de canon begon met het vertalen van de LXX. Een aantal van de teksten die in de LXX waren opgenomen waren geen onderdeel van de Heilige Schrift welke was geaccepteerd door Jeruzalem. Dit waren voornamelijk handschriften van na 400 BC, omdat de Joden in Jeruzalem Maleachi (ca. 450 BC) als de laatste profeet beschouwde. Dat de Hebreeuwse canon reeds voor het jaar 150 BC informeel was vastgelegd, wordt bevestigd door de diverse rabbijnse geschriften van die tijd[1] waarin men verklaarde dat “de stem van God was gestopt met ons aan te spreken”.  Met andere woorden; de profetische stem was stilgevallen omdat er zonder profeten geen nieuwe Bijbelse openbaringen waren.

De groei van het Christendom (die gedurende de allereerste dagen alleen de LXX gebruikte), noodzaakte de Joodse leiders om een formele canon vast te stellen. Waarschijnlijk aan het einde van de eerste eeuw werd de canon voor het Hebreeuwse Oude Testament officieel gesloten.[2]

De complete canon van de Hebreeuwse Bijbel omvat dezelfde boeken en teksten (slechts anders georganiseerd) als het moderne Protestantse Oude Testament. In 1546 evenwel, accepteerde de Rooms Katholieke Kerk de hele Septuagint als de canon voor haar Oude Testament. Daarom bevatten de Rooms Katholieke Bijbels de toegevoegde apocriefe boeken uit het Oude Testament (ook wel deutero-canonieke boeken – “tweede canon” genoemd). Deze boeken zijn Tobit, Judit, Toevoegingen op Ester, I en II Makabeën, Wijsheid van Salomo, Wijsheid van Jezus Sirach, Baruch, Brief van Jeremia, Toevoegingen bij Daniël en het Gebed van Manasse

De Oosterse Orthodoxe Kerk heeft de Septuagint als canon voor haar Oude Testament geaccepteerd en heeft daar nog de boeken van III en IV Ezra, Psalm 151 en III Makabeën, met als een aanhangsel IV Makabeën aan toegevoegd.

Lees meer over:(5) Bewijsstuk #4: Auteurschap van de Thora