U bleef roepen

“Het  volk, dat in duisternis zat, heeft een groot licht gezien, en dengenen die zaten in het land en de schaduw des doods, denzelven is een licht  opgegaan.”

Mattheus  4:16  

Ik dank U dat U toch mijn naam bleef roepen,

toen ‘k me verschool in ‘s werelds  duistere hoeken.

Zo vaak probeerde ik mijn schulden te bedekken

en weigerde ik mijn armen naar U uit te strekken.

O jawel,  ik hoorde Uw stem en begreep Uw hopen,

maar ik wilde ALLEEN de weg van ‘t leven  lopen.

‘k Had nooit willen zien hoeveel U mij al had gegeven

en dat niets ‘mijn wil’ was in dit leven.

Bijna alles moest ik verliezen,

voordat ik bereid was voor U te kiezen.

‘Het wereldse’ had me bijna verslonden,

toen ‘k Uw uitgestrekte armen heb gevonden.

Ik begreep dat U al die tijd daar had staan wachten,

met alleen maar mij in Uw gedachten.

O, Hoe groot is toch Uw liefde voor mij Heer,

dat U mijn naam bleef roepen keer op keer!

En  hoe goed is het te weten dat,

ik nu samen met U loop de rest van ‘t levenspad!

En als ik weer in ‘t wereldse’ dreig te verdwalen,

weet ik dat Uw sterke armen me zullen ‘binnen halen’.