Stille wateren

“In de veelheid der woorden ontbreekt de overtreding niet, maar die zijne lippen wederhoudt is kloek-verstandig.”

Spreuken 10:19  

Op de bodem van de stille  zee  

lag een schelp in ‘t zand,

wachtend op die  ene golf,

die haar zou dragen naar ‘t strand,

want ze wilde mensen zien

en hun wijsheid horen.

Hier lag ze immers maar

in het diepe, stille water  verloren.

Eindelijk kwam de dag

waar ze naar had uitgekeken

en keurig  landde ze op het strand,

zonder zelfs  een scherfje af te breken.

Liggend in het warme, witte zand,

wachtte ze op het ochtendgloren.

En na,  wat  leek een eeuwigheid,

kon ze de eerste ‘mensengeluiden’ horen.

Luider en luider werden de stemmen,

ze leken  haast  niet af te remmen.

En….Oh!  ze genoot  van het   kabaal,

en luisterde  aandachtig naar elk  verteld  verhaal.

Maar toch,  na een zomer

op het strand te hebben doorgebracht,

was er niet veel meer over

van wat ze van de mensen had verwacht.

En toen de  herfst kwam  wist ze echt heel  zeker:

“Mensen praten veel, vaak en luid,

maar er komt  zelden ‘wijsheid’ uit”

Terug verlangde ze  naar de stilte van de diepe zee.

En gelukkig op een winterdag

pakte een zware storm haar op en nam haar mee,

terug naar de bodem van de ocaan,

waar ze de ‘wijsheid van de stilte’ kon verstaan.

Het is dus vast een schelp geweest

die gedurende haar tijd op ‘t strand

opnieuw heeft uitgevonden  ………

‘STILLE WATEREN HEBBEN INDERDAAD DIEPE GRONDEN!!’